Dit is het privé album van dienstplichtig soldaat Pieter Wilhelmus Kuijpers, lichting 1937, lotingsnr. 219 (geboren te Delft, 22-2-1917). Hij werd ingedeeld bij het 3e Bataljon van het Regiment Genietroepen, dat in vredestijd garnizoen hield in Utrecht. Op 30 september 1938 werd hij overgeplaatst naar het 3e Regiment Genietroepen (3 RGtr) Daar werd hij ingedeeld bij IX-Zl-A.tl, de 9e Zoeklicht Afdeling tegen luchtdoelen. De Kromhoutkazerne in Utrecht was hun standplaats.

Zoeklichten
Rond Utrecht waren diverse zoeklichten geplaatst. Piet werd ingedeeld aan de oostkant van Zeist op Hoenderpark De Krakeling (annex camping) aan de Woudenbergseweg. Het zoeklicht en de dynamowagen stonden vlakbij op de hei. De bezigheden waren onderhoud, werken aan de Grebbelinie en wachtlopen. Het wachtlopen was zowel op de hei bij de zoeklichten, als op het treinstation van Zeist. Omdat hij kostwinner was (zijn vader was overleden), ging hij tijdens zijn mobilisatieperiode regelmatig met Weermachtsindustrieverlof.
Oefeningen met het zoeklicht werden ook gehouden in Den Helder. De oefening ging als volgt: een luisterapparaat gaf de vermoedelijke positie door aan een van de zoeklichten, die dan “opende”. Was een vliegtuig in de bundel gevangen, dan openden de overige zoeklichten.

10 mei
In de nacht van 10 mei werden ze wakker door de overvliegende Duitse vliegtuigen. Bij het eerste dageraad schoot een Duitse jager hun zoeklicht al aan stukken. Het stuk was niet gecamoufleerd. Die dag gingen ze op de Kromhoutkazerne een ander zoeklicht ophalen en kregen ze een karabijn. De eerste oorlogsdagen kwamen ze met hun zoeklicht niet in actie. De laatste oorlogsdagen werden ze westelijker geplaatst achter het Amsterdam-Rijnkanaal bij Jutphaas.

Neergeschoten Duitse bommenwerper
Dat maakte dat de oorlog voor Piet wel heel erg dichtbij kwam. Hij vertelde (meer dan een keer) het volgende verhaal. Er was een Duits vliegtuig neergeschoten bij Jutphaas. Hij werd er met zijn sectie op afgestuurd om de bemanning gevangen te nemen. De Duitsers hadden een machinegeweer uit het vliegtuig gehaald en zich aan de rand van een weiland genesteld. Het weiland was omringd met sloten. Om ze te naderen klom Piet over een hek. Wat niet zo’n heel goed idee bleek te zijn. Hij werd daardoor een prachtige mikpunt. De Duitse bemanning openden dan ook prompt salvo’s vuur op hem. Hij zag een bundel machinegeweervuur over de grond op het talud op hem af komen. Het zand van elke kogel sprong omhoog. En, hoorde de kogels langs zijn hoofd komen. (Hij zei ook altijd: kogels fluiten niet, die snorren: prrrt, prrrt, prrrt.) Hij dook van het hek op de grond en bleef verder ongedeerd. Om de Duitsers op het open weiland te benaderen was nauwelijks mogelijk. Hij kon ook niet goed zien waar ze precies zaten.
Wat later kwam de Marechaussee. Die waren met een auto omgereden en hadden de Duitsers van achteren benaderd. De Duitsers gaven zich toen snel over. De onderstaande informatie, die wij recent pas te lezen kregen, sloot heel mooi aan bij wat onze vader vertelde.

INVENTARISATIE UIT DIVERSE BRONNEN VAN IN DE MEIDAGEN VAN 1940 IN NEDERLAND NEERGESCHOTEN OF VERNIELDE DUITSE VLIEGTUIGEN, WEERGEGEVEN PER PROVINCIE lkol b.d. E.H. Brongers:
9) 13 mei: He-111P (5J+CH) van 1/KG 4 noodlanding bij IJSSELSTEIN (tussen JUTPHAAS en JAARSVELD) op ca 1 km van de zendmasten te IJsselstein. Vier man na kort gevecht door patrouille Politietroepen krijgsgevangen gemaakt. In vliegtuig belangrijke documenten (stafkaarten waarop zendmasten rood omcirkeld).
10 t/m 13) 13 mei: Vier toestellen neergehaald rond UTRECHT. Eén bemanning bood verzet maar werd overmeesterd. (Crashplaatsen niet gelocaliseerd; doch mogelijk is 9 hierboven, hierbij inbegrepen.”

Piet was ook getuige van het neerstorten van een Duitse bommenwerper boven Utrecht, waaruit een bemanningslid sprong wiens parachute niet openging. Het onophoudelijk trommelvuur uit het oosten vanuit de Grebbelinie had een enorme indruk op hem gemaakt. Evenals het geluid en de aanblik van de marcherende van de troepen, die 10 rijen dik terugtrokken uit de Grebbelinie. Hij zag 15 mei Rotterdam in de verte branden terwijl as met verbrande krantenknipsels uit de lucht vielen.
Na de capitulatie heeft hij samen met een kameraad uren lang de slappe lach gehad. Ook een manier om de enorme spanning van die dagen te verwerken. De rest van de oorlog is hij ondergedoken geweest in zijn woonplaats Delft. Piet Kuijpers is in 2004 overleden en begraven in Delft.

De foto's en informatie in dit album zijn in maart 2009 beschikbaar gesteld door zoon Wil Kuijpers.